امروز در عراق
در ديداري که صبح امروز ميان جورج بوش، رئيس جمهور آمريکا و جلال طالباني ، رئيس جمهور عراق صورت گرفت سه جمله حيرت آور ميان طرفين رد و بدل شد.
بوش از "بهبود وضعيت امنيتي طي يک سال گذشته خبر" داده، با بهتر جلوه دادن شرايط فعلي همچنان سعي در مشروعيت بخشيدن به "جنگ عليه تروريسم" دارد.
طالباني هم خطاب به بوش مي گويد: " ما از آزادکنندگان عراق [آمريکائيها] از زير يوغ ديکتاتوري صدام سپاسگزاريم و خوشحاليم که چنين دوستاني در آمريکا داريم".
طالباني در حالي از برقراري روابط دوستانه با آمريکا ابراز خرسندي مي کند که شهروندان عراقي وجود اين رابطه و حضور عاملان و ارتشيان آن را ازعوامل اصلي بي ثباتي، افزايش خشونت، و ناآرامي در کشور مي دانند.گويي رئيس جمهور سرزمين  به حراج گذاشته عراق از رسوايي آمريکائيها در ماجراي زندان ابوغريب، دراختيار گرفتن مناطق نفتي اين کشور از سوي آمريکائيها، و قراردادهاي ميليارد دلاري آنها با پيمانکارانشان چون هاليبرتون بي خبر است که با چنين خوشحالي آنان را در زمره دوستان خود قرار مي دهد. از همه جالب تر اين که وي از آنها به خاطر آزادسازي کشور و مردمش قدرداني مي کند. کدام آزادسازي؟ کدام برقراري حکومت دموکراتيک؟ آيا غير از اين است که مردم عراق اکنون پس از 5 سال "جنگ عليه تروريسم" از بهره مندي از آب آشاميدني، برق، و گاز محرومند؟ يا اين که هزارن خانواده آواره وبي سرپناه شدند؟ يا دختران و زناني که از ترس تجاوز و ربوده شدن از درس و تحصيل دست کشيدند و خانه نشين شدند. اينکه بيشتر آثار باستاني اين کشور به همراه کتابخانه ها نابود شده و به آتش کشيده شدند آيا اين آوارگي ها و کشت و کشتارها جاي تشکر دارد؟ البته براي طالباني، بوش، و ساير سياستمداران که همواره افرادي چند از آنان محافظت مي کنند، بي امني مسئله اي ناشناخته و گنگ است. درباره اين مسئله بايد از مردم عادي و آناني که هر روز با آن دست و پنجه نرم مي کنند بايد پرسيد؟ آيا اين همان آزادي و دموکراسي است که به ملت عراق وعده داده شده بود؟